Abo met Koen

Bijgewerkt: mrt 23

1) De vijf meest inspirerende beeldarchief-subgroepen met bijbehorende labels




2) Alle niet-fotografische handelingen gedocumenteerd



3) De drie beste scenario’s, uitgeschreven

1 - Wat zou de wereld zijn zonder tijd, dat we niet op de klok kunnen kijken hoelaat het is, hoelaat we ergens zouden moeten zijn. Ik stel me voor een wereld waar er veel chaos wordt gecreëerd maar tegelijkertijd ook zijn rust heeft. De momenten dat we zouden moeten relaxen is er zeeën van tijd. Maar daarentegen wordt het wel een rommeltje want zo kun je niet meer afspreken en zou iedereen in de wereld creatief moeten zijn. Dan luister je naar jezelf wanneer je moet gaan slapen of kijk je naar buiten en hou je je vast aan het licht. Wat als de tijd er niet meer tot doet in je dagelijkse leven. En ik wil weg, met mijn rode rugzak waarin ik mijn lunchpakketje en 2 liter waterfles in hebt verstopt. Waar zou ik dan heen willen gaan? Ik zie het voor me als je dag gebaseerd wordt op de uren van het licht, zou ik mezelf in dat ene groene weiland willen wikkelen in lagen. Al wordt het gebouwd in een piramide vorm of in een vierkante vorm, als ik er me veilig voel en niet herkenbaar ben voor de buitenwereld vind ik alles best. Want dan steek ik mijn hoofd uit, lig ik met mijn ene deel van mijn lichaam in de frisse lucht, kijkend naar boven. Hoe het licht continu maar veranderd. Wat eerst de normaalste zaak van de wereld was, zie ik het nu gebeuren en dat geeft mij een nieuwe bril op moedernatuur.

2 - Vandaag had ze een moeilijke dag maar wat voor mij juist een verrassende dag want ze was open over haar gevoelens. Ik voelde haar aanwezigheid vandaag. Normaal zat ze tegenover mij met een kop thee, terwijl ik haar vroeg of ze er meer over wilde uitleggen of vertellen. Dronk ze langzaam haar thee op en gaf ze niet veel bloot. Ze was onbereikbaar, weinig emotie of empathie wat ze toonde. Het leek net of ik door haar heen kon kijken. Een onzichtbaar iemand. Zat ze dan in de knop. Vaak kwam er vooral uit haar mond. Ik wil weg. Ik ging voor mezelf voorstellingen maken, had veel vragen in mijn hoofd. Waarmee zat ze zo in haar hoofd dat ze het niet kon uitte. Zal ze het niet onder ogen willen komen? Wil ze de werkelijkheid niet zien? Verplaatste ze haar gedachtes naar een andere demensie? Maar tot de dag van vandaag zag ik iets in haar ogen. Een klein lichtpuntje. Ik voelde dat zij naast de thee ook warmte gaf. Zo begon ze te vertellen dat ze vandaag een spel speelde. Ze was zo in haar sas dat ze zich de vrijheid voelde om tot het statement te komen. Zou ze het vandaag gaan vertellen? Of is dat iets voor de volgende keer…

3 - Haar handen en voeten waren ijskoud, terwijl ze wel aan het bewegen was. Ze liep vooruit maar als ze om zich heen keek veranderde niks aan de omgeving. De tijd versnelde zich terwijl zij stil stond. Graag, dolgraag wilde ze dat ene kusje. Dat ene kusje was haar een fijn vertrouwen gaf, dat ene kusje wat haar de bevestiging gaf, dat ene kusje waar ze het liefst mee wilde verstoppen. Ze ving het maar het gleed zo uit haar handen. In het voorbijgaan besefte ze het niet. Terwijl ze met beide benen op de grond stond, zakte ze tegelijkertijd ook in. Dat ene kusje gaven haar handen en voeten die warmte die ze nodig had. Maar dan ook van jou, jij in het onbereikbaar, jij in het onzichtbaar. Ze begon de rennen maar de rollen waren omgedraaid. De omgeving stond stil. Ze bleef rennen en duwde het weg. Dat ene kusje gaf haar geen warmte meer, maar ijskoude rillingen. Ze voelde die druk niet meer. Ze was leeg. Veel leegte. Waarom moest dit haar overkomen? Ze was degene die het niet opgaf. Nee ze vocht en blijft vechten. Wat krijgt ze er voor terug? Ijskoude voeten en handen.


4) Drie naar de realiteit vertaalde scenario’s (hoeven niet dezelfde te zijn; zolang ze maar divers en voedend zijn)

1 - Vandaag had ze een moeilijke dag maar voor mij een verrassende dag want ze was open over haar gevoelens. Ik voelde haar aanwezigheid vandaag. Normaal zat ze tegenover mij met een kop thee, terwijl ik haar vroeg of ze er meer over wilde uitleggen of vertellen. Dronk ze langzaam haar thee op en gaf ze niet veel bloot. Ze was onbereikbaar, weinig emotie of empathie wat ze toonde. Het leek net of ik door haar heen kon kijken. Een onzichtbaar iemand. Zat ze dan in de knop. Vaak kwam er vooral uit haar mond. Ik wil weg. Ik ging voor mezelf voorstellingen maken, had veel vragen in mijn hoofd. Waarmee zat ze zo in haar hoofd dat ze het niet kon uitte. Zal ze het niet onder ogen willen komen? Wil ze de werkelijkheid niet zien? Verplaatste ze haar gedachtes naar een andere demensie? Maar tot de dag van vandaag zag ik iets in haar ogen. Een klein lichtpuntje. Ik voelde dat zij naast de thee ook warmte gaf. Zo begon ze te vertellen dat ze vandaag een spel speelde. Ze was zo in haar sas dat ze zich de vrijheid voelde om tot het statement te komen. Zou ze het vandaag gaan vertellen? Of is dat iets voor de volgende keer…


2 - Toen ik klein kind was de klok voor mij onzichtbaar. Ik droeg nooit een horloge dus wist niet hoe laat het was. Wat ik kon gebruiken om later dan 5 uur thuis te komen van het spelen. In het klaslokaal was er wel een grote klok. Ik was snel afgeleid dus staarde veel naar hoe de wijzer zich elke seconde een stukje naar voren bewoog. Op de woensdagging die wijzer voor mijn gevoel een stukje sneller. Om 12 uur was ik uit. Ik mocht kiezen wat ik met mijn lange vrije middag mocht doen. Mam was ook vrij dus mocht ik zelf een keuze maken voor een leuke plek om te gaan spelen. Ik wilde niet zoals vorige keer een taart maken. Die ik laag voor laag ging bekleden met chocolade en slagroom. Dat was wel lekker maar vandaag scheen de zon en ik wilde spelen. Toen kwam het in me op. Ik wilde naar het statement. De ene plek die elke dag terugkomt in mijn dromen. Ik kan niet zoveel over de plek vertellen want hoe het daar uitziet is 1 grote mysterie. Maar hoe ik me daar mag voelen dat kan ik wel vertellen. Ik ben daar geen leider of een volger. Ik ben daar het hele koekje, ik mag daar alles zeggen, schreeuwen, roepen wat ik wil. Ik ben daar de kers op het toetje.


Ik heet vrijheid.


3 - Ik praat graag met je, dolgraag met je. Ik had laatst een gebeurtenis wat ik aan je kwijt wil. Ik lag op de bank met een dekentje over me heen, starend naar mijn beeldscherm. Die feller en feller werd waar mijn ogen pijn van gingen doen. Langzaam deed ik mijn ogen dicht, niet helemaal dicht maar op dat kiertje nog open. Ik was in staat om weg te gaan. Te verzinken in mijn gedachtes. Maar voelde een druk. Het was naar maar kon het niet vastpakken wat ik voelde. Het was onbereikbaar. Bonk, bonk, bonk ben je daar? Ik sloot mijn laptop dicht, en legde hem op de grond naast me. Bonk, Bonk waar ben je dan? Mijn ogen gingen van en kiertje naar dicht. Maar ze waren niet helemaal dicht. Ik voelde het licht nog in mijn ogen schijnen. Dat gaf me een naar gevoel. Ik laagde mezelf in tussen de warmte en maakte me zelf klein. Bonk, bonk, bonk. Jij, was eerst rond en voelde heet op mijn huid. Fel. Bonk, bonk. Ik mocht van mezelf niet mezelf gaan nestelen en de oogjes sluiten. Nee dan kwam jij weer langs, bonk, bonk, bonk, bonk. Het werd erger en sloeg je weg door mijn hand voor mijn ogen te plaatsen. Ik vocht er tegen, ik wilde rust. Bonk, bonk, bonk, bonk, bonk, bonk. Hou op, geef me rust!!! Bonk, ik schrok wakker. Ik voelde zwaar, dit was niet plezierig. Jij bent onzichtbaar. Het is een gevoel, praat tegen jezelf. Glas water voelde goed. Uren later werd je zichtbaar en ik voelde het niet meer. Psssst.




5) Foto van het woord-web


6) Foto’s van de beide piramides





Reflectie;

- Kijk of je de piramide wilt/moet herzien: wat zou je op dit moment als jouw onderwerp beschouwen? Benoem dit.

Keuzes.

- Misschien is een van de al geschreven scenario’s nu ook wel aan te passen om/of makkelijker naar de realiteit te vertalen. Omschrijf waar je dit onderwerp (hypothetisch) zou kunnen tegenkomen/onderzoeken, wie daarbij betrokken zijn, wanneer er wat voor gebeurtenis relevant is, etc.

Haar handen en voeten waren ijskoud, terwijl ze wel aan het bewegen was. Ze liep vooruit maar als ze om zich heen keek veranderde niks aan de omgeving. De tijd versnelde zich terwijl zij stil stond. Graag, dolgraag wilde ze dat ene kusje. Dat ene kusje wat haar een fijn vertrouwen gaf, dat ene kusje wat haar de bevestiging gaf, dat ene kusje waar ze het liefst mee wilde verstoppen. Ze ving het maar het gleed zo uit haar handen. In het voorbijgaan besefte ze het niet. Maar als ze met ogen open keek, zag ze het wel in. Waarom zou je jezelf op zij zetten voor dat ene kusje. Is dit luisteren naar je hart of naar je gevoel? Terwijl ze met beide benen op de grond stond, zakte ze tegelijkertijd ook in. Dat ene kusje gaven haar handen en voeten die warmte die ze nodig had. Maar wel echt van jou, jij in het bereikbaar, jij in het zichtbaar, jij was er niet meer. Jij waar mijn hart sneller van ging kloppen was er niet meer. Ze begon de rennen maar de rollen waren omgedraaid. De omgeving stond stil. Ze bleef rennen en duwde het weg. Dat ene kusje gaf haar geen warmte meer, maar ijskoude rillingen. Plons, in het warme water. Want dat had ze nodig een warm bad waar ze op terug kon vallen en samen kon delen met jou. Jij en ik dat was weg. Jij en ik is ijskoud. Jij was jij en ik was met jou. en nu? Ijskoude handen en voeten.

- Bekijk vanuit dat onderwerp het beeldarchief nog eens opnieuw: is er hierdoor een nieuwe kern te vormen? Is er beeld wat jou zou kunnen helpen om tot een vertaling van jouw scenario te kunnen komen? Zou je tot een nieuwe best-of kunnen komen? Plaats hiervan een foto.






8 keer bekeken

© 2018 BY MAAIKE DE KANTER

  • Black Instagram Icon
  • Black LinkedIn Icon