Mijn conclusie op artikel beeldvorming omtrent buitenlandse eetculturen.

In 1950 begon een groot deel van Nederland 'xenomanen' te worden. Dat betekend dat we een sterke voorkeur kregen voor alles wat vreemd en buitenlands is. Dit komt mede door de toegenomen welvaart en diversifiëring van producten. Nederland stond eerst bekend als een land met een conservatieve eetcultuur. Nederlanders hielden eerst niet van veranderingen. Ze waren toen nog erg afwijzend naar bijvoorbeeld Indische voeding. Vanaf de jaren 50, naoorlogse decennia werden de tijdschriften Magriet en Libelle de belangrijkste bronnen voor deze studie naar de beeldvorming omtrent buitenlands voedsel. Beide tijdschriften waren toen die tijd zeer representatief voor de totale Nederlandse vrouwelijke bevolking. De huisvrouwen werden getriggerd door advertenties van buitenlands voedsel om hiermee te gaan koken en te experimenteren. Deze advertenties en recepten werden als 'buitenland' gecodeerd wanneer zij een directe retentie aan het buitenland bevatten of een buitenlandse term; 'Salade Hawaii', 'Bouillabaisse', et cetera. Het ging vooral om de intentie van de auteur om het recept of de advertentie te presenteren als buitenlands. Ook werd er gekeken naar het gebruik van beeldtaal of bepaalde iconen; een palmboom of de toren van Pisa, het belang dat werd gehecht aan bepaalde ingrediënten. In het begin was er een sterke invloed van de franse keuken op de Nederlandse keuken. Na een tijd werd dit al 'minder buitenlands' en werd in 1960 Italië er hot. Buitenlands eten werd steeds sterker gepromoot. Waar in Italië pastagerechten vaak als een kleine, lichte maaltijd dienden, daar werd in Nederland vaak een zwarte tomatensaus met groenten en gehakt toegevoegd, waardoor het de structuur van een Nederlands hoofdgerecht kreeg.

We werden dus geïnspireerd door de advertenties en kookrubrieken in de tijdschriften maar iedereen gaf zijn eigen draai aan het gerecht eraan. Ook werden in deze kookrubrieken gezegd door de redacteurs dat je zelf het recept een eigen draai mocht geven, dus ze waren daar ook niet streng in. We zouden dit culturele duw en trekwerk ook 'v'ervreemding' en 'ontvreemding' kunnen noemen. Deze strategieën werden toegepast in onder andere tijdschriften. Ten eerste werd buitenlands eten aantrekkelijker gemaakt door het minder vreemd te maken; doperwtjes bij de nasi goreng. Ten tweede moest buitenlands voedsel echter ook vreemd gehouden worden. Een deel van de aantrekkingskracht was tenslotte het avontuur waar deze producten en gerechten voor stonden; een nieuwe eetervaring.


De sterke behoefte aan authenticiteit kwam pas na 1970.




2 keer bekeken

© 2018 BY MAAIKE DE KANTER

  • Black Instagram Icon
  • Black LinkedIn Icon