Mijn reactie op The end of Fear.

In deze documentaire gaat het over de schilderij 'Who's Afraid of Red, Yellow, and Blue III' van Barnett Newman. Wat mij meteen opviel is hoe Barbara Visser echt de baas is over haar eigen werkproces. Door een grote loods te gebruiken als kantoor en daar vakken in te markeren om zo alles structureel te houden, beheert ze echt haar eigen werkproces. Ik vind zelf abstract werk vaak moeilijk te beoordelen, ligt echt aan het werk maar ik voel me vaak niet aangetrokken tot abstract werk. Wat ik wel begrijp als er emoties los komen bij mensen met abstracte kunst. In deze documentaire gaat het om ,of het gerestaureerde werk nog ‘echt’ is. Wat ik zelf vindt is dat naast het werk zelf, het idee en de betekenis van het werk even belangrijk is dat het fysieke werk. Wellicht wel belangrijker. Ik sta nog steeds te kijken naar Barnett Newman zijn schilderij. Tuurlijk is het proces heel belangrijk bij het maken van dit werk en dan zijn er nu aanpassingen in gedaan wat wel nodig was. Maar ik beschouw dit niet als een ‘nep’ exemplaar. De waarde van een schilderij verhoogd zich naar mijn mening als er veel kijkers zijn, als mensen worden geraakt door gebeurtenissen zoals hier wanneer het schilderij kapot wordt gemaakt. Door deze gebeurtenis is het schilderij zo erg in de kijker gekomen dat ik denk dat de waarde van het schilderij nu nog hoger ligt dan hiervoor.





3 keer bekeken

© 2018 BY MAAIKE DE KANTER

  • Black Instagram Icon
  • Black LinkedIn Icon