Paulien Oltheten

Ook met Paulien Oltheten kwam ik in aanraking omdat ik heb gewerkt met kleine tekst notities bij mijn werk. Ik heb haar aflevering gezien bij Hollandse Meesters. Het werk van Paulien Oltheten gaat over het bestuderen van menselijk gedrag in openbare ruimtes. Dat komt terug in haar foto's, video's en optredens. Wat mij aanspreekt in haar werk is vooral haar werkwijze. Ze gaat de deur uit, maakt veel beeld, bestudeerd. Zo laat ze de kijker tevens toeschouwer en deelnemer zijn van haar werk. Ze ontwikkelen een eigen manier van kijken. Ze gaat vaak naar dezelfde plekken terug en bundelt haar werk in haar studio samen. Dat vind ik daarom ook echt goed van haar werkhouding. Het is een open houding. Het blijft niet bij 1 werk. En ze ontdekt het vaak in een verzameling van, hierdoor kan ze verbindingen leggen en reflecteren.





Paulien Oltheten;

''Ik creëer mijn eigen wandelroutines. Ik ga naar parken, pleinen en straten van grote steden voor directe observatie en vind daar unieke activiteiten, repetitieve gebaren, routines, bepaalde objecten of ontwerpelementen. Vervolgens verbind ik deze gebeurtenissen en creëer een verhaal dat is geformaliseerd in woorden en stilstaande en bewegende beelden.

Mijn aanwijzing voor het maken van een foto is typisch een fysieke observatie: lopen, leunen, drukken, duwen, trekken, tuimelen. Ik kijk bijvoorbeeld eerst naar de diagonale lijn van een gestrekt been en pas daarna pas mijn blik naar de man waartoe het been behoort. Mijn kijk op dergelijke houdingen wordt beïnvloed door de techniek van Mime Corporel van Etienne Decroux, gelezen tijdens mijn studie. Hij creëerde een technische, bijna wiskundige analyse van de bewegingen van mensen, gericht op hoe veranderingen in gebaar of houding iemands ruimtelijke aanwezigheid kunnen beïnvloeden. Ik deel zijn abstract-filosofische benadering van het lichaam: het idee dat het lichaam in dienst staat van gedachten. Zo hangen de ideeën van regisseur / acteur Jacques Tati en de manier waarop hij optreedt met dit genre samen.   Ik vertrek dus vanuit dit abstracte gezichtspunt en pas dan registreer ik alle andere bestaande lagen, zoals de stedelijke setting, de sociale context, cultuur of de politiek. Hierbij laat ik me leiden door visuele patronen - soms grappig, soms suggestief, soms ontroerend - maar die altijd een abstracte relatie tussen de ene en de andere situatie tot stand kunnen brengen. Ik denk dat het resultaat van observeren in deze volgorde is dat ik erin slaag om overeenkomsten te smeden tussen vormen, objecten en menselijk gedrag die je normaal zou zien of toewijzen als cultureel specifiek en onderscheidend.   Het vastleggen van zulke momenten gedurende vele jaren heeft geleid tot een beeldenarchief dat nog steeds groeit. Terug in mijn atelier leg ik constant verbanden tussen oude en nieuwe bevindingen. Hierdoor ontstaan ​​deze universele verbindingen en ontstaat er ruimte voor nieuwe ideeën. Op het eerste gezicht lijken de afbeeldingen op snapshots, 'beslissende' momenten. Maar ik kan een actieve en leidende factor zijn in de scènes. Ik vind het interessant om kijkers met deze ambiguïteit te confronteren en te spelen met de verwachtingen van de fotografische waarheid. Ik geniet van de mogelijkheid om een ​​wereld te creëren die deze grens verspreidt. In verschillende presentatie-indelingen vorm ik mijn werken zodanig dat er altijd een twist is, een moment van verwarring wanneer mensen beginnen te vragen of ze ‘realiteit’ zien. Hierdoor zie je ineens hun eigen manier van kijken.''

1 keer bekeken

© 2018 BY MAAIKE DE KANTER

  • Black Instagram Icon
  • Black LinkedIn Icon